Κάθαρση

Έβαλα σε ένα σάκο παλιά χαμένα όνειρα και τα πέταξα στα σκουπίδια...Τόσο καιρό περίμενα να γίνουν πραγματικότητα... αλλά πέρασε πια η ημερομηνία λήξης τους... Μου ήταν άχρηστα... Ξέρεις πώς μυρίζουν τα χαμένα όνειρα;;;; Βρωμάνε....... ψέμα!!!! Τόσο ψέμα... που σου φέρνει εμετό... Έδωσα τόπο στην οργή και άνοιξα ξανά το παράθυρο στην ελπίδα... Τώρα έχω μάθει πια να προσγειώνομαι με ακρίβεια στο τίποτα...

Πως...

... είναι να ξυπνάς έχοντας ονειρευτεί ένα πολύ όμορφο όνειρο, ξέροντας πως αυτό δεν θα πραγματοποιηθεί ποτέ? Πώς είναι να ξυπνάς απο τη μυρωδιά ενός αγαπημένου ανθρώπου, όταν αυτός δεν βρίσκεται καν κοντά σου? Πώς είναι να κυνηγάς σκιές στο σκοτάδι?

Intro

Σκέφτομαι άρα υπάρχω. Ή μήπως υπάρχω άρα σκέφτομαι? Όχι, όχι, σκέφτομαι άρα υπάρχω, γιατί άν ήταν το δεύτερο, όλος ο κόσμος θα σκεφτόταν. Και όλοι ξέρουμε οτι κάποιοι δεν σκέφτονται. Ονόματα δεν λέω, ξέρουν αυτοί ποιοι είναι.

Και αυτοί οι κάποιοι που δεν σκέφτονται, είτε γιατί δεν θέλουν και βάζουν άλλους να σκέφτονται στη θέση τους είτε γιατί δεν μπορούν, τελικώς την περνάνε φίνα. Δεν χαλάνε τη ζαχαρένια τους για κανένα λόγο. Ευτυχώς όμως, δεν υπάρχουν κιόλας. Μη τα θέμε και όλα δικά μας, να μένει χώρος λοιπόν για μας που σκεφτόμαστε. Άρα υπάρχουμε. No pain, no gain..